Inne formy
wsparcia i opieki

Warsztaty terapii zajęciowej

Warsztaty terapii zajęciowej (WTZ) jest to wyodrębniona organizacyjnie i finansowo placówka stwarzająca osobom niepełnosprawnym (także więc osobom z zaburzeniami psychicznymi), niezdolnym do podjęcia pracy możliwość rehabilitacji społecznej i zawodowej w zakresie pozyskania lub przywracania umiejętności niezbędnych do podjęcia zatrudnienia.

Warsztaty mogą być organizowane przez fundacje, stowarzyszenia lub inne podmioty. Przeznaczone są dla osób z orzeczoną niepełnosprawnością, niezdolnych do pracy i ze wskazaniem w orzeczeniu na potrzebę rehabilitacji w WTZ-ecie. Służą reintegracji zawodowej i społecznej poprzez:

  • terapię zajęciową,
  • treningi umiejętności życiowych i społecznych,
  • pomoc w kontakcie z pracodawcami, podjęciu i utrzymaniu pracy.

Niekiedy z uwagi na specyfikę niepełnosprawności związanej z chorobą psychiczną tworzone są odrębnie warsztaty terapii zajęciowej dla osób z zaburzeniami psychicznymi, tak jak i odrębnie dla osób z upośledzeniem umysłowym. WTZ dla osób z zaburzeniami psychicznymi mogą być organizowane przez placówki lecznictwa, np. szpital, poradnie, a także przez stowarzyszenia i fundacje działające na rzecz chorych psychicznie.

 

Zakłady aktywności zawodowej

Zakłady aktywności zawodowej tworzy się w celu zatrudnienia osób niepełnosprawnych o znacznym stopniu niepełnosprawności, a także w celu rehabilitacji zawodowej i społecznej tych osób oraz przygotowania ich w miarę indywidualnych możliwości do aktywnego życia w społeczeństwie.

Zakład aktywności zawodowej to wyodrębniona organizacyjnie i finansowo jednostka powoływana przez powiat, gminę, stowarzyszenie lub inną organizację społeczną, której statutowym zadaniem jest rehabilitacja zawodowa i społeczna osób niepełnosprawnych.

 

Kluby pacjenta

Kluby pacjenta stanowią w Polsce formę opieki środowiskowej o długiej i ugruntowanej tradycji. Formuła ich działania sprawia, że są łatwe do zorganizowania i poprowadzenia dla personelu. Dla pacjentów zaś nie tworzą trudnych do pokonania barier adaptacyjnych.

To forma dostępna nawet dla osób ciężko przewlekle chorujących, ze znacznymi zaburzeniami funkcjonowania, dla osób, które nie mogą sprostać wymogom codziennego uczestnictwa w oddziale dziennym, środowiskowym domu samopomocy czy warsztacie terapii zajęciowej. Do klubu można przychodzić codziennie, raz w tygodniu lub raz na kilka miesięcy. Klub służy podtrzymaniu kontaktów społecznych pacjenta m.in. poprzez organizowanie:

  • "herbatek”,
  • spotkań z ciekawymi ludźmi,
  • spotkań przy muzyce,
  • wieczorków,
  • uroczystości z okazji urodzin czy imienin klubowiczów,
  • uroczystości z okazji świąt religijnych i państwowych.

W ramach klubu można organizować zajęcia sportowe, wycieczki, ogniska i inne formy rekreacji.

janssen

Pamiętaj!

Najsilniejszą jednak stroną klubu jest to, że pacjent może tu po prostu przyjść i posiedzieć, spotkać innych klubowiczów. To zmniejsza poczucie osamotnienia i społecznego wyobcowania pojawiające się niekiedy w chorobie.

 

janssen

Warto wiedzieć, że ...

W klubie nie ma list obecności i zakresów obowiązków, poza obsługą danego spotkania (np. przygotowanie herbaty, ciasteczek, sprzątnięcie sali po zajęciach). Nie obowiązują też skierowania ani procedury kwalifikacyjne. Jedyne kryterium przynależności to przebycie epizodu choroby psychicznej i leczenia psychiatrycznego. Właśnie ten brak sformalizowanej struktury jest mocną stroną klubu.

Kluby stały się w Polsce bardzo rozpowszechnione. Organizowano je przy poradniach zdrowia psychicznego, oddziałach dziennych, oddziałach całodobowych. Dziś często prowadzą je organizacje pozarządowe, powstają też przy środowiskowych domach samopomocy, warsztatach terapii zajęciowej, zespołach leczenia środowiskowego, a więc zarówno w strukturach służby zdrowia, jak i pomocy społecznej. Ciekawą formą są domy-kluby „Pod Fontanną” (Fountain House) – mają one bowiem bardzo bogatą ofertę różnorodnych aktywności, a także ofertę zatrudnienia przejściowego dla osób z doświadczeniem choroby psychicznej.

 

Turnusy rehabilitacyjne

Turnus rehabilitacyjny jest to ustrukturyzowany cykl oddziaływań rehabilitacyjnych i terapeutycznych, realizowany w określonym czasie (najczęściej przez 2 tygodnie) z grupą około 20–30 osób (po leczeniu psychiatrycznym) w ramach wspólnego całodobowego pobytu w miejscu odpowiednio dobranym do tego celu.

janssen

Pamiętaj!

Turnusy uczą samodzielności. Wyrywają z monotonii codziennego życia.

Odbywane w atrakcyjnych turystycznie okolicach, poprzez wycieczki i zwiedzanie wzbogacają wiedzę i doświadczenie. Intensyfikują kontakty społeczne, umożliwiają zawieranie nowych znajomości i przyjaźni. Realizowany na turnusach program aktywizacyjny poprawia sprawność i kondycję fizyczną, uczy nowych umiejętności społecznych i życiowych oraz daje okazję do praktycznego ich zastosowania. Turnus dla osób z zaburzeniami psychicznymi prowadzony w ogólnodostępnym ośrodku wczasowym lub uzdrowiskowym może stać się szansą na integrację z innymi grupami przebywających tam osób, a przez to przyczynić się do zmniejszenia stygmatyzacji związanej z chorobą i leczeniem psychiatrycznym. Turnusy mogą być organizowane przez różne jednostki służby zdrowia i pomocy społecznej oraz organizacje pozarządowe. Niestety w ostatnich latach coraz trudniej jest prowadzić turnusy ze względu na brak środków finansowych.

Zobacz także

Potrzebujesz porady lekarza specjalisty?
Skorzystaj z wyszukiwarki, która pomoże znaleźć placówki w Twojej okolicy.

lub wybierz

Kliknij, aby wrócić do artykułu.

Strona została opublikowana przez firmę